பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் நினைவுகள் மலர, உறவுகள் துளிர்க்க பல அனுபவங்கள் கிடைத்தன. எனக்கு நெல்லை மைக்கேல் என்று பேரும் வைத்து பல கேம்ப்புகளில் சோறும் போட்டு ஆதரிக்கும் பாஸ்ட்டர். தாமஸ் தேவா பிரகாசபுரம் ஆலயத்தில் போதகராக இருக்கின்றார். அங்கே ஒரு சிறு கூட்ட இளைஞர்களை சந்தித்தது உள்ளுக்குள் துள்ளலைக் கொடுத்திருந்தது. ஆறேகாலுக்கு ரயில் இருப்பதாகச் சொன்னதும் ரயில், சிக்கு புக்கு என்று உள்ளே பயணத்தைத் துவங்கிவிட்டிருந்தது. கிறிஸ்மஸ் நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கிட்டாரிஸ்ட் நண்பர் ஒருவரின் ஆசைக்காக அவர் பாட, இரண்டே கார்டுகளில் முழுப் பாட்டையும் நான் இசைத்து முடித்த அந்த மலரும் நினைவை நாசரேத் ரயில் நிலையத்தில் கொண்டாடவும், சிறுவயது முதல் அடங்காத எனது ரயில் பயண ஆசையையும் தீர்க்க அருமையான வாய்ப்பு கிடைத்தது. கடைசி பஸ் போய்விட்டதால் நியூஸ் பேப்பர் விரித்து நாங்கள் உட்கார்ந்து, படுத்து, தண்டவாளத்தில் நடைபயின்ற அதே நாசரேத் ரயில் நிலையம் தான். ஆனால் பழைய சின்ன கட்டிடம் சிதைந்து போய் கிடந்தது. பாஸ்டர் என்னை டூ வீலரில் இறக்கி விடவும் போண்டா மணி மாதிரி ஒருவர் ஓடி வந்து "பத்து ரூபா குடுங்க" என்றார். பார்க்கிங் சார்ஜ் பத்து ரூபாயா? அதுவும் நாசரேத்துலயா? என்று வியந்தாலும், பாஸ்டர் தாமஸ் உடனே கிளம்பி விட்டதால் போண்டாவை
அலட்சியம் செய்து டிக்கட் வாங்க வரிசையில் நின்றேன். குரோட்டன் செடி பற்றிய அருமையான கருத்து சொன்னார் பாஸ்டர். அதே விஷயமாகத் தான் உடனே அவரும் போகவேண்டியிருந்தது. அந்த குரோட்டன் ப்ரின்சிபிள் இப்படி பொதுவான இடத்தில் பகிரப்படுவது நல்லதல்ல. ஆர்வம் மிக்கவர்கள் நேரில் என்னைப் பார்க்கும் போது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அல்லது இரவு பத்து மணிக்கு மேல் ஃபோன் பண்ணுங்கள். போண்டாமணி டிக்கட் கவுண்டர் வரை என்னைத் தொடர்ந்து பத்து ரூபா பத்து ரூபா என்று கேட்டுக் கொண்டே வந்தார். சாப்பிட காசு வேண்டும் என்று சொன்னார். நான் ஒதுங்கிக் கொள்ள, இன்னொருவரைத் தொடர்ந்தார் அவர்.
போண்டாமணிக்குக் கொடுக்காத அந்த பத்து ரூபாயை ரயிலில் இழக்கப் போவது தெரியாமல் ப்ளாட்ஃபாரத்துக்குள் நுழைந்தேன். அகல ரயில் பாதை மட்டுமல்ல, புது கட்டிடம், அகலமான, நீளமான, சுத்தமான ப்ளாட்ஃபார்ம் தான் எனக்கு பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஒரு அங்கிள் ஆறுமணிக்கே கையில் டார்ச் லைட்டுடன் எதிர் பக்கத்து ப்ளாட்ஃபாரத்தில் வாக்கிங் போய்க் கொண்டிருந்தார்.
ரயில் வந்தது. ஞாயிற்றுக் கிழமையாக இருந்ததால் கூட்டம் அதிகமாக இல்லை. ஆனால் ரயிலின் உள்ளே ஓரளவு கூட்டம் இருந்தது. படம் பிடிக்க வசதியாக ஜன்னல் ஓரத்தில் இடம் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கும் போதே என் எதிரே, ஜன்னல் ஓரத்தில் ஒரு ஒற்றை இருக்கை தனியாக வா வந்து உக்காரு என்று அழைத்தது. எனக்கு மட்டும் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று முதலிலேயே தெரிந்திருந்தால் வேறு பெட்டிக்கே போயிருப்பேன். ஆனால் விதி விளையாடி விட்டது. எத்தனை பேர் அந்த இருக்கையிலிருந்து எழுந்து ஓடிப் போனார்களோ?
எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த அந்தப் பெரியவர் ஏனோ லார்ட் ஆஃப் த ரிங்ஸ்-இன் கோலம் போலத் தெரிந்தார். நாசரேத் தொடங்கி பாளையங்கோட்டை வரை எனது பதில்களையோ கவனத்தையோ பற்றி கவலையே படாமல் நான் ஸ்டாப் ஆகப் பேசிக் கொண்டே வந்தார். "உங்க வீட்டுக்கு வரட்டுமா? " என்றும் கேட்டார்.
திருச்செந்தூரில் முருகனைப் பார்த்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார் கீனா என்று அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணன். எழுபது வயது இருக்கும். சைக்காலஜி, தியாலஜி, அந்த்ரோபாலஜி, எத்திக்ஸ், பாலிட்டிக்ஸ், சினிமா என்று அவர் தொடாத சப்ஜக்ட்டே இல்லை. அதுவும் என் கைகள், தொடையில் தொட்டுத் தொட்டு பேசிக் கொண்டே இருந்தார்.
காந்தியும் பிரபல எழுத்தாளர்களும் என் அபிமான ஆளுமைகளும் முன்பதிவு இல்லாத ரயில் பெட்டிகளில் தான் அதிகம் கற்றுக் கொண்டதாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இங்கே நான் சொல்ல வருவது நான் ஒரு எழுத்தாளன் என்றோ, வருங்கால எழுத்தாளன் என்றோ பிரபலனாகப் போகின்றவன் என்றோ அல்ல. ஒரு எழுத்தாளன் என்பவன் மனப் பிரழ்வு உள்ளவன் என்று அண்மையில் நான் வாசித்ததும் எழுத்தாளன் என்றால் சமுதாயத்துல நடக்கற விஷயங்களப் பாத்து சாவணும், வாசிக்கிறவன சாவடிக்கணும் என்ற எழுத்தாளர் கண்மணி சேகரனின் கூற்றும் என் எதிரில் இருந்த கீனா ஒரு எழுத்தாளர் என்று உரக்கக் கூவின. அந்த எழுத்தாளனை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப் போகிறேன். (இப்போது என் காத்திருப்பு முடிந்து மருத்துவர் உள்ளே அழைக்கிறார். என்ன மருத்துவர் எனக்கு என்ன பிரச்சனை என்பதை 14 நாட்கள் சிகிச்சை முடிந்ததும் சொல்கிறேன். அதுவும் ஒரு சுவராசியமான தலைப்புத் தான்.) கீனா அவர்கள் நிறுத்தாமல் பேசின அந்த தொடரி டயலாக்குகளை நினைவுபடுத்தி எழுதுவேன்.
