கீனா 2 #என்_நாடு_என்_மக்கள்

கீனாவின் வார்த்தைகளை நெல்லைத் தமிழில் அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை என்னால் எழுத முடியவில்லை. தென்காசிப் பகுதியின் வாசனை தூக்கலாக இருந்தது. இனி கீனா. "நான் ரொம்ப நாளா திருச்செந்தூர் போயி முருகனப் பால்கணும்னு ஆசையா இருந்தது. இப்பத்தான் முடிஞ்சுது. அங்க ஒடைக்கிற தேங்காய பொறுக்கிப் போடறவங்களுக்கு மாசம் நாலாயிரத்து ஐநூறு ரூவா சம்பளமாம். நான் ஆயிரத்து ஐநூறு தாங்க போதும்னேன். அவங்க கேக்கல. அப்படின்னா நாலாயிரத்து ஐநூறே தாங்க. நான் மத்த வேலையும் சேத்து செய்யிறேன்னு சொன்னேன்."

என் பதிலையோ, விருப்பு வெறுப்பு பற்றிய எதிர் செயல்களைப் பற்றியோ அவர் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், ஓலைப் பாயில் நாய் ஒண்ணுக்கு அடித்தது போல பேனிக் கொண்டே இருந்தார். டீ குடித்த முக்கால் நிமிட நேரம் மட்டுமே அவர் பேசாமல் இருந்தார்.

"நீங்க படிச்சவங்க தானே ஸார். நானும் எட்டாவது வரைக்கும் படிச்சிருக்கேன். நாம ரெண்டு பேருமே படிச்சதுக்கு காரணம் யார் தெரியுமா?

காமராஜி. அவரு முருகன் மாதிரி, கடவுள் தான் ஸார். அவருக்கு மீச இருந்துச்சு. கண்ணாடி போட்சிருந்தாரா? நீங்க எல்லாம் கண்ணாடி போட்டிருக்கீங்க. நீங்க ப்ராமணனா? சொல்ல மாட்டீங்களா? உங்களுக்கு சொந்தக்காரங்க அம்பாசமுத்திரத்துல இருக்காங்களா? ஆழ்வார் திருநகரியில? ஆழ்வார் குறிச்சியில? சார் படம் எடுக்கீங்களா? நல்லா எடுங்க. அந்த பனை மரத்த படம் எடுங்க."

ஆழ்வார்திருநகரி ரயில்நிலையம் வந்திருந்தது.  "திருநவேலி வந்திருச்சா? இல்லையா? டீக்காரன். யாருக்குய்யா உன் டீ வேணும்? எங்கிட்ட காசு இல்ல. சார் மாதிரி யாராச்சும் வாங்கிக் குடுத்தா குடிக்கலாம். சார் எனக்கு வாங்கிக் தாரீங்களா? சார் நீங்களும் குடிங்க. குடிக்க மாட்டீங்களா?"

இங்கு தான் அந்த முக்கால் நிமிட அமைதி கிடைத்தது. சுமார் ஐந்தாரு பொங்கல் பண்டிகை சூழலில் நான் நண்பர்களோடு ஏறி இறங்கிய அந்த வல்லநாட்டு மலையைப் படம் பிடித்தேன்.

"சார் அது என்ன ஃபோன் சார்? என்ன விலை? சொந்தக்காரவுங்க வாங்கிக் குடுத்தாங்களா? எனக்கும் என் மவன் நோக்கியா ஃபோனு வாங்கிக் குடுத்தான். ஆயிரம் ரூவா. நல்லா இருக்கும் சார். என்னையும் ஒரு படம் பிடியுங்களேன். கொஞ்சம் இருங்க. சட்டையில பட்டன் மாட்டிக்கிறேன். சார் அந்தப் படத்தக் காடுங்க. நம்ம ரெண்டு பேரும் சேந்து ஒரு படம் எடுக்கணும் சார். எப்படி?  நீங்க எந்த ஊரு? பாளையங்கோட்டையா? பாளையங்கோட்ட திருநவேலிக்கு முன்னாலயா? திருநவேலிக்கு முன்னால பாளையங்கோட்டையா? நாம் ரெண்டு பேரும் போயி போட்டா பிடிக்கிற எடத்துல போயி படம் பிடிப்போம். நான் உங்க வீட்டுக்கு வரட்டுமா?"

உங்கள நான் படம் பிடிக்கேன். குடுங்க. குடுக்க மாட்டீங்களா? சரி"

காத்திருப்பு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. பாங்க் மேனேஜர் வந்துவிட்டார். நான் ஏன் இங்கே வந்தேன் என்பது இன்னொரு சோகமும் எதிர்பார்ப்புகளும் கலந்த கதை. அதைப்பற்றிப் பேச  நாளை மாலை வராசொல்லியிருக்கிறார் மேனேஜர். கதை எழுதும் அளவு (படங்களோடு) தகவல்கள் சேர சில மாதங்கள் ஆகலாம். அடுத்த காத்திருப்பில் கீனா வருவார்.